📖 નવલિકા:
........................"મીઠો છાંયડો"🏡
મનન આજે પણ ઓફિસેથી મોડો અને અકળાયેલો ઘરે આવ્યો. ડાઇનિંગ ટેબલ પર બેસતાં જ પત્ની દિશા સાથે કોઈ નજીવી બાબતે ઉગ્ર બોલાચાલી શરૂ થઈ ગઈ.
મીઠો છાંયડો
"તું ક્યારેય સમજવાની કોશિશ કરે છે કે હું કેટલો થાકીને આવું છું?" મનન બરાડ્યો.
"અને હું શું આખો દિવસ અહીં આરામ કરું છું? ઘરમાં અને ઓફિસમાં બેય જગ્યાએ મારે જ દોડવાનું ને!" દિશાએ પણ સામો જવાબ વાળ્યો.
બંને પોતપોતાની જગ્યાએ સાચા હતા અને કોઈ એકબીજાની વાત સાંભળવા કે જતું કરવા તૈયાર નહોતું. બાજુના રૂમમાં બંને બાળકો પોતાના મોબાઈલ અને વીડિયો ગેમમાં એટલા ખોવાયેલા હતા કે ઘરમાં શું ચાલી રહ્યું છે તેની તેમને કોઈ પડી જ નહોતી.
ખૂણામાં આરામખુરશી પર બેઠેલા ૭૫ વર્ષીય મોહનબાપા આ બધું શાંતિથી જોઈ રહ્યા હતા. એમના મનમાં અચાનક ભૂતકાળનો એ રૂડો સમય તરવરી ઊઠ્યો.
એક એવો સમય જ્યારે મોહનબાપા અને તેમનાં પત્ની પાર્વતીબા બંને માંડ "ચાર ચોપડી" ભણેલાં હતાં. ઘરમાં કોઈ મોંઘા ગાલીચા નહોતા, એસી નહોતું કે નહોતી કોઈ મોટરો.
આખો દિવસ ખેતરમાં કાળી મજૂરી કરીને જ્યારે મોહનબાપા સાંજે ઘરે આવતા, ત્યારે થાકથી ચૂર હોવા છતાં ફળિયામાં પગ મૂકતાં જ બધો થાક ઉતરી જતો.
"આવી ગ્યા તમે? આખો દી બહુ થાકી ગ્યા હશો... લ્યો આ લોટો પેલાં પાણી પી ને ઘડીક હેઠા બેહો," પાર્વતીબાનો આ એક જ ટહુકો આખા દિવસના થાકને શાંત કરી દેતો.
"અરે થાક શેનો? તારા હાથનું આ ટાઢું પાણી પી લઉં એટલે મારો બધોય થાક ઉતરી જાય, પાર્વતી!" મોહનબાપા હસીને જવાબ આપતા.
પતિ-પત્ની વચ્ચે ક્યારેક અબોલા થતા, પણ મનભેદ ક્યારેય નહોતા થતા. પાર્વતીબા ક્યારેક ગુસ્સે થાય તો મોહનબાપા ચૂપ રહી જતા અને મોહનબાપાનો પારો ચડે ત્યારે પાર્વતીબા નમતું જોખી લેતાં.
કોઈ 'ઇગો', 'સ્પેસ' કે 'સેલ્ફ-રિસ્પેક્ટ' ના આધુનિક શબ્દો નહોતા, બસ એકબીજા પ્રત્યેનો અખૂટ આદર અને સમર્પણની ભાવના હતી.
અને બાળકો? મોહનબાપાની આંખની એક જ ભ્રમર ઊંચી થાય ત્યાં જ બાળકોનું રમવાનું પડતું મુકાઈ જતું. પિતાની માત્ર ખાંસીનો અવાજ પડે ત્યાં બાળકો ભણવા બેસી જતા કે ઘરના કામમાં લાગી જતા.
વડીલો સામે ઊંચા અવાજે બોલવું કે સામે દલીલ કરવી એ તો કલ્પના બહારની વાત હતી. ઘરમાં ભલે પૈસાની તંગી હોય, પણ બાળકોની આજ્ઞાંકિતતા અને સંસ્કારોની કોઈ ખોટ નહોતી.
મોહનબાપાએ ઊંડો નિસાસો નાખ્યો. આજે દીકરા મનન પાસે લાખોનું પેકેજ છે, મોટો આલીશાન ફ્લેટ છે, બાળકો મોટી ઇંગ્લિશ મીડિયમ સ્કૂલમાં ભણે છે, પણ ઘરની એ પરમ શાંતિ ક્યાંક છીનવાઈ ગઈ છે.
ડીગ્રીઓ અને બેંક બેલેન્સ વધી ગયાં, પણ સહનશીલતા અને સંતોષ સાવ તળિયે બેસી ગયાં.
મોહનબાપા ધીમેથી ઊભા થયા અને મનન પાસે જઈને તેના ખભે હળવેકથી હાથ મૂક્યો. "દીકરા, એક વાત કહું?"
મનન ઊંચે જોઈ રહ્યો.
"પૈસાથી દુનિયાની બધી જ સગવડ ખરીદી શકાય, પણ જે ઘરમાં પતિ-પત્ની એકબીજાને સમજવાનો સમય ન કાઢી શકે અને બાળકો મા-બાપની આંખની ભાષા ન ઉકેલી શકે, એ ઘર ગમે તેટલું મોટું હોય તોય સાંકડું જ પડે."
મનન એકદમ શાંત થઈ ગયો. દિશા પણ નીચું જોઈ ગઈ.
બાપાએ હળવાશથી ઉમેર્યું, "અમે વધુ ભણેલા નહોતા, માંડ ચાર ચોપડી સુધી ગયા હશું, પણ અમને એકબીજાના ચહેરા વાંચતા આવડતું હતું. અમારી પાસે બેન્કમાં ખાતાં નહોતા, પણ સાંજે ફળિયામાં છાશ અને રોટલો ખાતી વખતે હૈયામાં જે ટાઢક હતી ને, એ જ અમારી સાચી સંપત્તિ હતી."
બાપાનો અવાજ થોડો ભરાઈ આવ્યો, "જિંદગી જીવવા માટે બહુ મોટા ગણિતની જરૂર નથી હોતી દીકરા, બસ બે મીઠા બોલ અને થોડી જતું કરવાની ભાવના જોઈએ... એ જ તો ઘરનો સાચો અને મીઠો છાંયડો છે!"
મનનની આંખમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં. એને સમજાઈ ગયું હતું કે ભૌતિક સુખોની આ આંધળી દોડમાં તે પાછલી પેઢીની એ 'પરમ શાંતિ' ક્યાંક બહુ પાછળ છોડી આવ્યો છે.
અગાઉની પેઢી માંડ બે-ચાર ચોપડી ભણેલી હતી, પણ ઘરમાં પતિ-પત્ની વચ્ચે કેવો મીઠો સ્નેહ અને પરમ શાંતિ હતી!
જિંદગી જીવવા માટે બહુ મોટા ગણિતની નહિ, સમજણની જરૂર છે. આ વાર્તા વાંચીને હૈયામાં ટાઢક થાય તો તમારા મિત્રો અને પરિવાર સાથે જરૂર શેર કરજો!✨હરેકૃષ્ણ"
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.