પોસ્ટકાર્ડ..!
"કેટલાક શબ્દો લખવામાં માત્ર થોડી મિનિટો લાગે છે, પણ એમનો પડઘો આખી જિંદગી સંભળાતો રહે છે!" રમણભાઈ આજે ઘરના કબાટની સફાઈ કરી રહ્યા હતા.દિવાળી હજુ દૂર હતી. છતાં ઘણા સમયથી મનમાં હતું કે એકવાર જૂનો સામાન ગોઠવી નાખવો જોઈએ.
પોસ્ટકાર્ડ - લઘુકથા
કબાટના ઉપરના ખાનામાં વર્ષોથી પડેલા ડબ્બા અને ફાઈલો નીચે ઉતાર્યા. અચાનક એમના હાથમાં એક પીળાશ પડતું પોસ્ટકાર્ડ આવ્યું!
પોસ્ટકાર્ડ જોતા જ એમના હાથ થંભી ગયા. ધૂળ ફૂંકીને તેમણે એના પર નજર કરી. એ લખાવટ ઓળખવામાં એમને એક ક્ષણ પણ ન લાગી!
એ અક્ષરો એમના પિતાના હતા! લગભગ પાંત્રીસ વર્ષ જૂનું એ પોસ્ટકાર્ડ આજે અચાનક ફરી એમની સામે આવી ઊભું રહ્યું હતું. તેઓ નજીકની ખુરશી પર ફસડાઈ પડ્યા.
પોસ્ટકાર્ડના ખૂણા ઘસાઈ ગયા હતા. કાગળ પણ સમયની સાથે પાતળો થઈ ગયો હતો. છતાં એના પર લખાયેલા શબ્દો હજી સ્પષ્ટ વાંચી શકાતા હતા.
"પ્રિય રમણ, અહીં અમે બધા મજામાં છીએ. તું તારી તબિયત સાચવજે. પૈસાની ચિંતા કરતો નહીં, મહેનત કરજે, ભગવાન સારું કરશે!"
બસ, આટલા જ શબ્દો! પણ એ શબ્દોની પાછળ એક પિતાનું આખું હૃદય ધબકતું હતું!!
પોસ્ટકાર્ડ હાથમાં લઈને રમણભાઈ જાણે સીધા જ પોતાના યુવાનીના દિવસોમાં પહોંચી ગયા. એ વખતે તેઓ અમદાવાદમાં કોલેજમાં ભણતા હતા. ભાડાનો નાનો ઓરડો, મર્યાદિત ખર્ચ અને ભવિષ્યની અનિશ્ચિતતા! એ દિવસો સહેલા નહોતા.
મોબાઈલ કે ઈન્ટરનેટનો તો કોઈ પ્રશ્ન જ નહોતો. ઘરની ખબર મેળવવાનો એકમાત્ર રસ્તો પત્રો અને પોસ્ટકાર્ડ હતા.
કોલેજની ફી ભરવાની છેલ્લી તારીખ નજીક આવી રહી હતી અને ખિસ્સામાં પૈસા નહોતા. મિત્રો પાસેથી પણ ઘણીવાર ઉધાર લઈ ચૂક્યા હતા. શું કરવું કંઈ સમજાતું નહોતું.
અને એ જ વખતે આ પોસ્ટકાર્ડ આવેલું! સાથે મનીઓર્ડર પણ હતો.. માત્ર પાંચસો રૂપિયા!! આજે એ રકમ સામાન્ય લાગે, પણ ત્યારે એ આશીર્વાદ સમાન હતા. એક આખું વર્ષ બગડતાં બચી ગયેલું.
"શું જુઓ છો પપ્પા?"
પાછળથી અવાજ આવતાં રમણભાઈ વર્તમાનમાં પાછા આવ્યા. એમનો દીકરો મયંક ઓફિસેથી આવી ગયો હતો. રમણભાઈએ પોસ્ટકાર્ડ એની તરફ લંબાવ્યું.
"આટલા નાના પોસ્ટકાર્ડને તમે હજુ સુધી સાચવી રાખ્યું છે પપ્પા? આજકાલ તો એક મેસેજમાં આના કરતાં વધારે લખાઈ જાય!" મયંક પોસ્ટકાર્ડ વાંચીને હસીને બોલ્યો.
"વાત શબ્દોની નથી બેટા." રમણભાઈ હળવેથી હસ્યા. "વાત એ શબ્દોની પાછળ રહેલી લાગણીની છે."
"આજે મેસેજ સેકન્ડોમાં આવી જાય છે. પણ એ વખતે એક પોસ્ટકાર્ડ આવવામાં ત્રણ દિવસ લાગતા. એટલે એનો દરેક શબ્દ અમૂલ્ય લાગતો!"
મયંક કંઈ બોલ્યો નહીં. એને કદાચ વાત પૂરી સમજાઈ નહોતી. પોસ્ટકાર્ડ પાછું આપીને એ પોતાના રૂમમાં ચાલ્યો ગયો.
સાંજ પડી ગઈ હતી અને પોસ્ટકાર્ડ હજુ એમના હાથમાં જ હતું. અચાનક એમના મનમાં એક વિચાર આવ્યો. તેઓ તરત જ બહાર નીકળ્યા અને નજીકની સ્ટેશનરીની દુકાને પહોંચ્યા.
"એક પોસ્ટકાર્ડ આપજો." એમણે દુકાનદારને કહ્યું.
"આજકાલ પોસ્ટકાર્ડ કોણ લે છે કાકા?" દુકાનદાર થોડો આશ્ચર્યમાં પડી ગયો.
"જેને જૂની વસ્તુઓમાં હજી વિશ્વાસ છે એ લોકો લે છે ભાઈ." રમણભાઈએ ટૂંકો જવાબ આપ્યો.
ઘરે આવીને તેઓ ટેબલ પાસે બેઠા. ઘણા વર્ષો પછી પોસ્ટકાર્ડ પર કંઈક લખવાનું હતું! ધીમે ધીમે શબ્દો કાગળ પર ઉતરવા લાગ્યા.
"પ્રિય મયંક, જીવનમાં ગમે તેટલા મોટા માણસ બનો, પણ સંબંધો માટે સમય કાઢવાનું ક્યારેય ભૂલતો નહીં. પૈસા કમાવવા આખી જિંદગી પડી છે, પરંતુ પોતાના લોકો માટે કાઢેલો સમય ફરી પાછો મળતો નથી."
પોસ્ટકાર્ડ પૂરું થતાં એમના ચહેરા પર એક અજાણી શાંતિ આવી ગઈ. મયંક તો એમની સાથે જ રહેતો હતો, છતાં બીજા દિવસે ઓફિસ જતાં પહેલાં તેમણે એ પોસ્ટકાર્ડ પોસ્ટબોક્સમાં નાખી દીધું!
ત્રણ દિવસ પછી મયંકના નામે પોસ્ટકાર્ડ આવ્યું. ઓફિસેથી આવીને એણે પોસ્ટકાર્ડ વાંચ્યું... એકવાર વાંચ્યું... પછી બીજીવાર વાંચ્યું... અને સીધો પિતાના રૂમમાં આવ્યો.
"પપ્પા, આ તમે લખ્યું છે?" એણે ધીમેથી પૂછ્યું.
"હા." રમણભાઈએ હસીને જવાબ આપ્યો.
"વોટ્સએપ પર મોકલી શકતા હતા ને?" એણે પૂછ્યું.
"મોકલી શકતો હતો."
"તો પછી પોસ્ટકાર્ડ શા માટે?" મયંક બોલ્યો.
"કારણ કે વોટ્સએપનો મેસેજ કદાચ એક અઠવાડિયામાં ખોવાઈ જાય, પણ આ પોસ્ટકાર્ડ તું વર્ષો પછી સાચવી રાખી શકે છે." રમણભાઈ ધીમેથી બોલ્યા.
મયંક કંઈ બોલ્યો નહીં. એની નજર ફરી પોસ્ટકાર્ડ પર ગઈ. અચાનક એને યાદ આવ્યું કે પિતા શા માટે વર્ષોથી એક જૂનું પોસ્ટકાર્ડ સાચવીને બેઠા હતા! એણે પોસ્ટકાર્ડ છાતી પાસે દબાવી લીધું!!
રમણભાઈની આંખો ભીની થઈ ગઈ. વર્ષો પહેલાં એમના પિતાએ જે લાગણી પોસ્ટકાર્ડમાં મૂકી હતી, એ જ લાગણીનો વારસો આજે બીજી પેઢી સુધી પહોંચી ગયો હતો!
મિત્રો ...
દુનિયા કેટલીય બદલાઈ જાય, પણ લાગણીથી લખાયેલા શબ્દો ક્યારેય વૃદ્ધ થતા નથી. …✍️હરેકૃષ્ણ…"
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.